Bugün uyandım. Neden uyandığımı bile bilmiyorum. Aklıma gelen ilk şey de buydu zaten. Bir süre bunu sorguladım, sonra kalkıp okula hazırlanmaya karar verdim. 88 obp ile 57 puanlı bir meslek lisesine gidiyor olmak, her geçen gün ruh halimi biraz daha kötüye götürüyor. Bugün 3. nakil başvurumu yaptım. Kabul edilmeyeceğini biliyorum ama yine de deniyorum. Neden yaptığımı ben de tam bilmiyorum. Okulu sevmiyorum, okuldaki insanları da sevmiyorum. Hocalarla aram kötü değil ama eskisi kadar samimi gelmiyorlar. Arada konuştuğum birkaç kişi var, onlar da diğerlerine göre daha olgun, daha gerçekçi insanlar. Kısacası okulu sevmiyorum. Asosyal damgası yedim, anama babama sövüldü, tehdit edildim aklınıza gelebilecek her türlü hakareti ve zorbalığı gördüm. İki kişiyi disipline gönderdim, aileme anlattım. uzak dur, karışma, başına bela açma diyorlar ama umrumda değil. Bana ya da başkasına yapılan bir haksızlık varsa, sonucu ne olursa olsun haklı olanı savunurum. Aslında okulu sevmememin temel sebebi de bu insanlar. İnsanlar beni okuldan öyle bir soğuttu ki artık bağım neredeyse tamamen koptu. Ne kadar takmamaya çalışsan da insan etkileniyor. Sınıfta 20 kişi var ve bu 20 kişinin %95’lik bir kısmı okula kafa skmeye geliyor ve bu durumdan hiç memnun değilim. Hocalar da farkında ama yapabilecekleri bir şey yok, kabullenmek lazım. Okulu bırak sanalda da sosyalleşemiyorum. Kız erkek fark etmez yazıyorum, en fazla birkaç gün sonra engel yiyorum, neden bilmiyorum. Bana psikopat diyen de oldu, ruh hastası diyen de oldu, psikoloğa, psikiyatriye git diyen de oldu. artık o noktaya geldim herhalde. Gerçekten o kadar kötü durumda mıyım bilmiyorum. Lise başladığından beri kendimi depresif hissediyorum bir tık. Ailemi falanda rehberliğe çağırdılar, ondan sonra bizzat kişisel olarakta hem rehberlik hem disiplin hemde okul idaresi tarafından çağırıldım. Discord kullanıyor musun, neden böyle davranıyorsun, neden bu okuldan gitmek istiyorsun, neden kendini diğer insanlardan üstün görüyorsun, insanlar neden sana asosyal diyor vb gibi şeyler sordular. Neyse artık, zaten bir sene sonra buradan giderim herhalde. Genel olarak okulda da evde de mutlu değilim. Geçen gün dağa çıktım birkaç arkadaşla, onlar ortaokuldan, gerçekten düzgün insanlar. Onlarla iyiyim. Onun dışında pek arkadaşım yok ama sağlık olsun; bu devirde fazlası zarar gibi geliyor. Böyle deyince kendimi egoist gibi hissediyorum ama şundan eminim ki yaşıtlarıma göre daha olgun ve farkındalığı yüksek biriyim ve bunu sadece ben değil, birçok farklı yaştan insan da söyledi ve bende benimsemeye başladım. Doğada mutlu oluyorum, müzik dinlerken mutlu oluyorum, arkadaşlarımla dışarıda gezerken ya da tanımadığım düzgün insanlarla konuşurken mutlu oluyorum. Yani sevdiğim şeyleri yaparken sorun yok. Ailemle aram da karışık; bir gün iyi, bir gün kötü, çoğu kişide olduğu gibi. Genel olarak hayata dair hiçbir motivasyonum, disiplinim veya inancım yok. Aklınızda herhangi bir soru olursa veya yorum yapmak isterseniz memnuniyetle karşılarım iyi geceler.
durumun anlasilabilir, yasadigimiz ortam ve cevre bizi sekillendirir yada bize cok baskici gelir. Senin durumunda okulda skmeye gelenler malesef kotu sekillenmis cevre diyelim. bu durumda senin oldugun ortam bazi seyleri kabul edemedigin icin cok dar geliyor. Bu normal, hangi normal insan gordugu saygisizlik yada yasadigi haksizliklara susabilir?
Sana verebilecegim en iyi tavsiye, kendini kaybetme ve oldugun kisi olmaya devam et. Bir gun gelecek ortam ve cevren degisecek ister istemez. birgun geriye bakip cogunu hatirlamayacaksin ama birgun geriye baktiginda yasadigin bir cok olumsuzlugu artik yasamadigini farkedeceksin. Zaten yapin ve dusuncelerin olgun gorunuyor, tek gereken sabir bu zamanda. SAbrinin meyvelerini toplarsin birgun, simdilik olumsuzluklari kabullen ve kendin olmaya ayarinda devam et.
Ne zaman bir yazi yazsam altinda sizi goruyorum. Acikcasi yanitlariniz benim icin cok anlamli ve degerli. Bu yuzden cok tesekkur ederim. Hala icimi dokebilecegim ve beni anlayabilen insanlarin oldugunu gorunce hayata olan bakis acim bir nebze pozitiflesiyor. Insanlari fazla takmamaya calisiyorum ancak kolay degil. Zamanla her seyin gececegini umuyorum ve tekrardan size cok tesekkur ederim tavsiyeleriniz benim icin cok degerli kendinize iyi bakin hoscakalin :))
Belli bir yasa ve olgunluga gelince insanlari daha iyi anlayabiliyoruz. O yuzden seni anlamak benim bulundugum taraftan cok kolay. Sana tavsiyem oldugun kisi olmaya devam et ve kendi potansiyelini nasil artirabilirim diye dusun. Yapabildigin birseye odaklan ve o konuda gelistir kendini. Zaten bu surecte iyi birseye odaklandigin icin, cevrende olup biten senin icin gereksiz olan seyler seni etkilemeyecek noktaya gelecektir.
Hayat sana hakettigin yolu giderken yardim etsin!