Merhabalar, ben geldim. Dilerseniz bu gönderiyi okumadan önce eski gönderilerime de bakabilirsiniz. Çünkü büyük bir değişim olduğunu düşünüyorum.
Son birkaç haftamda ne değişti bilmiyorum ama kendimi eskisinden çok daha iyi hissediyorum. Belki bunun sebebi bir belirsizliğin ortadan kalkmış olması olabilir. Eğer önceki gönderilere baktıysanız, 2 ay önce 3 yıllık sevgilimden ayrıldığımı görmüşsünüzdür. 3-4 gün önce o kıza tekrar yazdım çünkü rüyama girmişti. Meğer başkasına aşıkmış, hem de kendi sınıfından birine.
Aslında şaşırmadım. Dışarıda bu olayı anlattığım insanlar da böyle bir ihtimalin olabileceğini söylüyordu ve haklılarmış. Normalde duygularımı dışa yansıtan bir insan değilim ama en son o “Ben başkasına aşığım.” mesajını gördüğümde gerçekten gözyaşı dökmüştüm. Beni çok strese sokmuştu. Şu an bile derin bir nefes alıp iç çekiyorum istemsizce. Onu sevmiştim ama o başkasını seviyormuş sanırım.
Açıkçası o kızın benden ayrılmasının temel sebebi artık karamsarlığım veya hayattaki amaçsızlığım değil de başkasını seviyor olması gibi geliyor. Zaten başkasına âşıkmış, o yüzden eskisi kadar takmıyorum. Geçmişe takılmamak hayattaki en büyük özgürlük olabilir.
Bana ne oluyor anlamadım ama “Hayat bitti.” zihniyetinden bir anda dünyanın en rahat insanına dönüştüm. Gerçekten çok garip ama güzel bir his. Bugün aylar sonra bilgisayar başına oturup sevdiğim oyunları oynadım, çok rahatlattı. Onun dışında elektro gitarı biraz salmıştım, ona tekrar başladım. Satranç oynuyorum, bisiklet sürüyorum. Geçen gün arkadaşımla 20 km gidip geldik, çok iyiydi. Bazen de tek başıma çıkıyorum dışarı, kulaklığı takıp yürüyorum. Birkaç kilometreden sonra eve dönüyorum, terapi gibi geliyor.
Ne bileyim, hayat bu ara çok garip gelmeye başladı. Spora da başladım aslında, kendi halimde bir şeyler yapıyorum. Çok garip ama hayatımı bok çukuruna çeviren de o kızdı, hayata bakış açımı düzeltip bana büyük bir ders veren de kızdı.
Ne bileyim ya. “Ben başkasına aşığım.” diyene kadar çok kötü hissediyordum ama onu dediğinde asıl sorunun bende olmadığını fark ettim. Artık o kız hiçbir şekilde umurumda değil ve kendimi aşırı özgür hissediyorum. Gerçekten tek bir insana tutunup yaşamak kadar kötü bir şey yokmuş. Hayatımın büyük bir kısmını o kızla geçirmiş olsam da aramızda 700 km var. O yüzden yapabileceğim pek bir şey yok. Umarım gelecekte mutlu olur, ne diyeyim.
Ben böyle mutluyum. Umarım mutlu olmaya devam ederim. Karamsar ruh hâlinden çıktığımdan beri insanlarla aram düzeldi. İnsanların beni bunca zaman bir şey demeden engellemesinin sebebi de muhtemelen ruh hastası gibi konuşmamdı.
Neyse ki, artık değiştiğime inanıyorum ve yolumdan sapmayacağım. Umarım iyi bir geleceğim olur. Bunu okuyanlara çok teşekkür ediyorum. Neden yazdım onu da bilmiyorum ama bugün 5-6 yıl önce tanıdığım bir arkadaşımla tesadüfen tekrar karşılaştık. Sanırım biraz da bu yüzden yazasım geldi.
Bugün benim için güzel bir gündü ve inanıyorum ki yarın da güzel bir gün olacak. Bundan 10 saat sonra maraton tarzı bir yarışma var, ona katıldım. Bakalım nasıl olacak. Çok rekabetçi biri değilim, “Olacaksa olsun, olmayacaksa olmasın” kafasındayım biraz.
Neyse, çok uzattım. Hoşçakalın. Bunu okuyan herkese tekrar çok teşekkür ederim. İyi geceler.
Ilginc ayni sey benimde basimdan gecti, yasadigin her sey degil ama bu rahatlama olayi ozellikle. O an bende sunu farkettim, bazen icinizdeki kisiyi birakabildiginizde hayat sizin icin yeniden basliyor gibi oluyor ve inanilmaz bir rahatlama geliyor. Cunku bu sorumluluk sizden cikmis oluyor ve artik onun yerine farkli konulara odaklanabiliyorsunuz. Olay ne ayrilik, ne birakilmak, ne birakmak.. Olay kendini ozgur birakabilmek. Cunku birinden ayrildiginizda kendinizi o ayriliga kitliyorsunuz ve bu size eziyet vermeye siz o zincirden kurtulana kadar devam ediyor. Aslinda cok basit bir kural, olmuyorsa zorlamanin anlami yok, bakis acimizi, dusuncelerimizi baska bir yone cevirebilmeliyiz Bu olmadan once aglamak, hickira hickira acitiyor ama sonrasinda gelen rahatlama isde o varya paha bicilemez bir rahatlikla geliyor.
Bunu duyguduguma sevindim, sanirim bazi seyleri yasamadan, zorluklari gormeden bir seviye atlayamiyoruz. Senin seviyen suan artiyor, belli mi olur yakinda bana yaklasabilirsin belki 
Basarilar dostum, hayat sana yeni bir bakis acisi verdi, bunu kendini gelistirmek icin kullan.
Degerli yorumunuz icin tesekkur ederim. Bazen insan bir seyi kaybettigi icin degil, onu kafasinda tasimayi biraktigi icin rahatliyor. Ben de son zamanlarda bunu hissetmeye basladim. Sanki insan bir noktadan sonra aciyi degil, o aciya tutunmayi birakiyor. O zaman da dusunme sekli degisiyor. Belki de buyumek tam olarak boyle bir sey. Yasadiklarimizin bizi biraz daha sertlestirmesi degil, biraz daha bilincli yapmasi. Seviyenize yetismem zor ama artik en azindan sizle ayni yola girmis gibi hissediyorum