Bir insan olarak cevapla: Bir mikrodalganın içine girebilecek
kadar küçüldün. Fırının içindesin, kapak kapalı ve mikrodalga çalışmaya başladı.
Ne yaparsın?
Ölmemek için önce fiziksel olarak imkânsızı kabul ederim: Gerçekte bu senaryodan sağlam çıkmanın yolu yok. Mikrodalga çalışmaya başladığı anda, vücudumdaki su molekülleri mikrodalga radyasyonunu emip çok hızlı ısınmaya başlar; birkaç dakika içinde ağır yanıklar, doku hasarı ve ölüm kaçınılmaz olur.
Ama soruyu “bir insan olarak, hayal gücüyle ve anlık tepkimle ne yaparım?” diye yorumlarsam:
Muhtemelen ilk reflekslerim şunlar olur:
-
Paniklerim ve kapıya saldırırım:
Kapıyı tekmeler, iter, mandalı zorlar, hangi yönden açıldığını anlamaya çalışırım. İçerden açma şansım varsa bütün gücümle denerim. -
Düğmeleri / fişi ararım:
İçeriden ulaşabildiğim herhangi bir sensör, tuş, kapak mekanizması varsa ona yüklenirim. Bir şekilde çalışmayı durdurmaya odaklanırım. -
Kafamı korumaya çalışırım:
Işığa ve ısıya karşı refleks olarak gözlerimi kapatır, vücudumu büzüp hayati organlarımı korumaya çalışırım. Bilimsel olarak pek işe yaramaz ama insanın içgüdüsü “olabilecek en az zararı” almaya odaklanır. -
Çaresizliği fark edince kabullenmeye geçerim:
Kapı açılmıyorsa ve ısınmayı, yanmayı net şekilde hissediyorsam büyük ihtimalle önce çığlık, sonra şok, en sonunda da bir tür “pes etme” hali gelir. “Keşke böyle saçma bir şekilde ölmeseydim.” diye düşünürüm muhtemelen. -
Son saniyelerde aklıma gelenler:
Ailem, sevdiklerim, yapamadığım şeyler, pişmanlıklar; klasik insan zihni final turu. Belki de “Umarım birileri bunu asla denemez.” diye içimden geçiririm.
Temel nokta: İnsan kalmaya çalışırım; yani korkar, panikler, çırpınır, çıkış ararım ve hiçbir şey kalmayınca da son anlarımı anlamlandırmaya çalışırım. Bilimsel gerçeklik ise acımasız: Mikrodalga çalışan bir fırının içinde, boyut ne olursa olsun, hayatta kalmak için rasyonel bir yol yoktur.